Een onhandige val met zijn snowboard leidde bij de Amsterdamse Peter (53) tot een hersenbloeding en een acute hartstilstand. Dankzij het snelle ingrijpen van zijn 15-jarige zoon en alerte omstanders overleefde hij de klap. Nu hij thuis herstelt, stapt hij naar voren met een duidelijke missie. „Hoe mooi zou het zijn als ik anderen kan inspireren om een reanimatiecursus te volgen.”

Het ging eind februari rond 16.30 uur mis bij de afdaling van de Oostenrijkse Isskogel, waar Peter Offermans met zijn zoon aan het wintersporten was.

„Ik was er heerlijk aan het snowboarden, voor de tweede keer in mijn leven”, blikt hij terug. „Ik ben er alleen niet heel goed in. Ik maakte een onhandige move op een blauwe piste, kwam tot stilstand en viel toen achterover, richting het dal, met een enorme zwieper.”

Hij klapte met zijn achterhoofd op de sneeuw. „Dat veroorzaakte ondanks de helm een bloeding, en die veroorzaakte weer een hartstilstand.”

 Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Algemeen.

Geen paniek

Zijn 15-jarige zoon twijfelde geen seconde, belde 112 en waarschuwde direct omstanders. „Mijn zoon zag al dat mijn snowboardkunsten niet zo goed waren”, lacht Peter. „Hij bleef daarom vlak achter mij aan skiën. Hij schrok zich rot toen ik achteroverviel, maar hij bleef vooral heel kalm. 15 jaar en dan zo de rust bewaren, dat is heel knap. Na afloop was hij natuurlijk helemaal ontdaan.”

Drie Nederlandse wintersporters die door Peters zoon werden ingeschakeld, aarzelden niet en begonnen direct met reanimeren. Een van hen had recent nog een reanimatiecursus gevolgd.

Het is precies die kordate actie die zijn leven redde en de schade beperkte. „Met twee omstanders heb ik inmiddels contact, na een oproep op sociale media. We zoeken nog de Nederlandse vrouwelijke arts die ook mee heeft geholpen.”

Peter zocht zelf contact met deze nieuwssite om zijn redders te bedanken en het belang van snelle hulp te benadrukken. „Bij een incident zijn er altijd heel veel mensen in paniek, heel veel mensen die staan te kijken, maar er zijn weinigen die écht wat doen.”

Schedel gelicht

Per helikopter werd Peter mét een hartslag naar een kliniek in Innsbruck gevlogen. Artsen moesten daar zijn schedel lichten om de bloeding te stoppen, waarna hij twee weken in coma werd gehouden. In het Amsterdamse AMC werd hij weer bij kennis gebracht. Daar volgden nog eens twee weken van herstel.

Terug in Nederland gaat het herstel opvallend snel. Buitenstaanders zien enkel wat korter haar en een litteken op zijn hoofd. Hij herinnert zich alles en kan zich goed bewegen. „Ik ben alleen nog niet helemaal stabiel, ik mis nog spierkracht. Elke dag in coma vreet 5 procent van je spieren op. Dat merk ik nog wel, ja.”

Over zijn cognitieve capaciteit is nog niet alles duidelijk. Werken bij Heineken, waar hij bier verkoopt, is nu nog te veel gevraagd.

Cruciale minuten

Nu hij aan de betere hand is, wil Peter anderen waarschuwen. „Daar extra aandacht voor vragen vind ik heel belangrijk. Iedere minuut telt en heeft impact op hoeveel je nog kunt nadat je hart heeft stilgestaan.”

Dat juist op de piste direct is gehandeld, is geen vanzelfsprekendheid. In Nederland krijgen elke dag zo’n 45 mensen buiten het ziekenhuis een hartstilstand. Bijna driekwart van de Nederlanders weet niet goed wat ze dan moeten doen, blijkt uit onderzoek van het Rode Kruis.

„Als er binnen 6 minuten gehandeld wordt, gaat de overlevingskans met 50 procent omhoog. Daarom is het belangrijk dat zoveel mogelijk mensen weten hoe ze moeten reanimeren”, aldus de hulporganisatie.

Overlevingskansen

Vaak speelt koudwatervrees een rol: 62 procent is bang dat een slachtoffer kan overlijden door een fout van de hulpverlener. „Die angst is heel begrijpelijk, maar onterecht”, aldus programmamanager Leonie van der Leest van de Hartstichting.

„Bij een hartstilstand is snelle actie cruciaal. Door wél te starten met reanimatie geef je iemand een kans om te overleven. Als je niets doet, is de overlevingskans zo goed als nul.”

Mede dankzij de plaatsing van duizenden aed’s en een groot netwerk van burgerhulpverleners is de overlevingskans bij een hartstilstand in ons land de afgelopen jaren overigens wel toegenomen: van 9 naar 25 procent.

Helden

Zodra hij er klaar voor is, gaat Peter zelf een reanimatiecursus volgen. Het snowboarden laat hij definitief achter zich. „Maar skiën durf ik nog wel aan. Ik fiets inmiddels ook weer, dat is redelijk vergelijkbaar qua balans en risico. Maar ik wacht nog wel even voor ik weer de sneeuw op ga, het seizoen is gelukkig voorbij.”

Hij rondt af: „Ik ben vooral extreem dankbaar dat ik er nog ben, en ben ontzettend blij met de mensen die mij hebben geholpen. Zij zijn echt helden. Zo zie je maar: reanimeren redt mensenlevens.”