Het is een opluchting voor Ricky Vosters (74) uit Hooge Mierde dat er excuses lijken te komen vanuit de overheid aan de duizenden afstandsmoeders, die in de vorige eeuw hun pasgeboren baby’s moesten afstaan. Ricky moest op jonge leeftijd onder dwang twee zoons afstaan en leeft sindsdien met de gevolgen van het trauma. “Excuses zouden een stukje heling voor mij kunnen zijn”, vertelt ze. 

Ricky moest, net als ruim dertienduizend vrouwen in de periode tussen 1956 en 1984, haar pasgeboren baby’s afstaan onder druk van familieleden, de kerk en instanties als de Raad voor de Kinderbescherming. Het ging meestal om ongehuwde vrouwen in instellingen als Moederheil in Breda en Huize De Bocht in Goirle. 

De twee gedwongen adopties in Huize De Bocht zijn nog altijd een trauma voor Ricky. Bij haar eerste bevalling op zestienjarige leeftijd kreeg ze een handdoek over haar gezicht. “Ik mocht mijn baby niet zien, maar ik hoorde het gehuil. Dat gehuil heeft me jaren achtervolgd”, vertelde ze eerder bij Omroep Brabant. 

“We zijn allemaal beschadigd.”

Pas decennia later werd duidelijk hoe vaak gedwongen adopties voorkwamen en hoe groot het leed is dat slachtoffers is aangedaan. Ricky leefde al die tijd met de gevolgen en doet dat nog steeds. “Het is zoveel meer dan een kind afstaan. We zijn allemaal beschadigd en het is steeds opnieuw een trigger.”

Dat er in de Tweede Kamer nu een meerderheid lijkt te zijn voor excuses vanuit de overheid, is een opluchting voor haar. “Dat er van hoger op wordt gezegd ‘het is jouw schuld niet’ zou een stukje heling voor mij kunnen zijn. Ik hoop ook dat moeders die nog steeds niks durven zeggen door de excuses alsnog gaan vertellen”, zegt ze.

Toch is Ricky ook voorzichtig met haar hoop. “We zijn al jaren bezig om erkenning en excuses te krijgen, en zijn al meerdere keren teleurgesteld. Ik ben voorzichtig met blij zijn”, zegt ze.

In het rapport Schade door Schande erkende een commissie afgelopen juni dat er levenslange schade is aangericht bij slachtoffers van gedwongen adoptie, maar er ontbrak in het rapport een aanbeveling voor excuses vanuit de overheid.

In andere landen vonden dezelfde praktijken plaats, maar in Australië, België, Ierland en Schotland is daar wel formeel excuses voor aangeboden.

“Ik was onzeker over wie ik was.”

Peter van Aar uit Oss werd met zijn tweelingbroer geboren in Moederheil in Breda en gedwongen afgestaan. Hij groeide op in een warm adoptiegezin, maar zat met een hoop vraagstukken rondom zijn oorsprong. “Er sluimerde een ongenoegen in mij. Ik was onzeker over wie ik was, leefde op los zand”, vertelde hij eerder.

Omroep Brabant bracht in 2022 de documentaire ‘Het geheim van Moederheil’, persoonlijke getuigenissen van doorgangshuis Moederheil in Breda. Het geheim van Moederheil is te bekijken op Brabant+.

Het was voor Peter een grote zoektocht naar wie hij was, vertelt hij: “Maar het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. In het tehuis is mij weinig schade aangericht, maar ik hoop dat moeders met excuses vanuit de overheid gehoor kunnen vinden voor het leed dat hen is aangedaan.”

Bij zijn biologische moeder die hij op zijn 29ste ontmoette, zag hij dat de gedwongen adoptie diepe sporen naliet. “Mijn moeder moest leven met een hoop littekens door het trauma en de schuldgevoelens die er bij komen kijken. Met de aandacht die er is voor het leed hoop ik dat moeders bevrijd worden van deze schuldgevoelens.”

Ricky Vosters vertelde eerder aan Omroep Brabant over de gedwongen adopties in Huize De Bocht in Goirle. Bekijk haar hele verhaal in de video hieronder: