De moeder van de 20-jarige Roan heeft voor het eerst gereageerd op het plotselinge overlijden van haar zoon bij een verkeersongeval. In een emotionele verklaring laat zij weten dat het verlies haar compleet heeft verlamd. “Ik kan niet geloven dat hij niet meer zal bellen,” zegt ze. “Elke keer als mijn telefoon trilt, hoop ik even dat hij het is. Dat hij zegt dat alles een misverstand was en dat hij zo thuiskomt.”

Roan kwam om het leven bij een ernstig verkeersongeval dat zich in de avonduren voordeed. Hulpdiensten waren snel ter plaatse en hebben nog geprobeerd hem te reanimeren, maar de verwondingen bleken te zwaar. Het nieuws sloeg in als een bom bij familie en vrienden. Volgens zijn moeder was hij die dag gewoon vertrokken zoals altijd, met een korte groet en de woorden dat hij later nog zou bellen. “Dat telefoontje is nooit meer gekomen,” vertelt ze.

Ze omschrijft haar zoon als een warme, zorgzame jongen met een groot hart voor zijn vrienden en familie. Roan stond bekend om zijn humor en zijn vermogen om anderen op hun gemak te stellen. “Hij had altijd een grap klaar, zelfs als hij zelf een moeilijke dag had,” zegt zijn moeder. “Hij dacht altijd eerst aan anderen.” In huis is zijn aanwezigheid nog overal voelbaar: zijn jas hangt nog aan de kapstok, zijn koptelefoon ligt op tafel, en op zijn kamer staat alles precies zoals hij het heeft achtergelaten.De dagen na het ongeval ervaart de familie als onwerkelijk. Bezoeken van vrienden, bloemen en steunbetuigingen bieden troost, maar maken het gemis ook tastbaar. “Het is hartverwarmend hoeveel mensen van hem hielden,” aldus zijn moeder. “Maar niets vult de leegte die hij achterlaat.” Ze vertelt dat ze ’s avonds nog steeds de neiging heeft om te luisteren of ze zijn sleutel in het slot hoort.

Ook vrienden van Roan hebben geschokt gereageerd. Op sociale media delen zij herinneringen, foto’s en berichten waarin zij hem bedanken voor zijn vriendschap. Zijn moeder leest ze allemaal. “Het doet pijn, maar het laat zien wie hij was. Dat maakt me trots.”De komende periode staat in het teken van afscheid nemen en proberen het verlies een plaats te geven. “Ik weet dat ik moet leren leven met dit verdriet,” zegt ze zacht. “Maar op dit moment kan ik alleen maar denken aan dat ene simpele feit: mijn zoon belt nooit meer. En dat is ondraaglijk.”