Als Jis ergens binnenkwam, wist je dat meteen. Hij was toegankelijk en lief en altijd in voor een grapje. Niemand wist echter dat er een storm in zijn hoofd raasde. Die niet wilde gaan liggen. Jessica Verstraaten vertelt over het te korte leven van haar jongste zoon. „Het verdriet wordt alleen maar groter.”Een foto van Jis, op A4-formaat, staat op de kachel in de woonkamer. Zijn as en drinkfles ernaast. Daar, voor de kachel, was ‘zijn’ plekje waar hij vaak op de divan lag.„Het is nu drie jaar en vier maanden geleden en mensen vragen weleens: ‘Heb je het al een plaatsje gegeven?’”

„Dan zeg ik: Ja, bij de kachel. Daar staat hij. Maar verder kun je dit geen plekje geven. Het beste is om bezig te blijven. Dan pieker ik niet te veel. Ik kan genieten van een weekendje weg met vriendinnen of uit eten met collega’s. Maar als ik alleen in de auto terug naar huis zit, is Jis er weer. Dan overvalt me dat besef dat hij er niet meer is.”Op 17 oktober 2022 stapt Jis uit het leven. Hij is dan 19 jaar oud. „Nog altijd voelt dat onwerkelijk. Het verdriet wordt zelfs alleen maar groter”, vertelt zijn moeder Jessica Verstraaten uit Mill.Lief mennekeJis werd op 15 december 2002 geboren, de jongste van het gezin. Hij groeide op met vader Twan, moeder Jessica en oudere broer Luuk. „Een lief menneke was hij. Heel slim, hij heeft maar 1,5 jaar gekleuterd. Op school was hij de grapjas, waar de juf vaak ook om moest lachen.”

Mis nooit meer het laatste nieuwsMomenteel heeft u geen permissie gegeven om notificaties te ontvangen. Klik hier voor een popup met meer informatie.Krijg een melding bij belangrijk nieuws overAlgemeen.„Thuis was hij rustiger. Hij speelde graag buiten met Luuk. In de modder en op het land. Ze konden het goed met elkaar vinden. Hij voetbalde ook, was gruwelijk fanatiek en vond het leuk.”Verhuisbedrijf opzettenDe middelbare school ging hem makkelijk af. Hij ging naar de havo in Uden, met zijn beste vrienden van de basisschool. „Hij was heel goed bevriend met de tweeling Jarno en Jordy, daar gamede hij geregeld mee. Met Jarno had hij zelfs bedacht een verhuisbedrijf op te zetten, hij wilde graag rijk worden. Ze hadden zich al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.”

© Eveline van Elk„Het viel me wel op dat hij niet veel uitging en dat hij vooral gamede met zijn vrienden. Hij was meer op zichzelf. Hij had zijn voetbaltrainingen en wedstrijden, maar verder was hij veel thuis.”„Ik herinner me nog heel goed het moment waarop hij zei: ‘Mam, ik denk dat ik niet oud word’. Ik schrok daar best van. Hoezo dan?, vroeg ik hem. ‘Ja, dat denk ik zomaar’, zei hij toen. Achteraf gezien had hij het toen wellicht al moeilijk en durfde hij dat niet te zeggen.”StudiekeuzeAls vervolgopleiding koos Jis voor civiele techniek in Den Bosch. In het tweede jaar kwam hij huilend thuis, omdat hij wilde stoppen. Hij vond het niets. „Wij gaven aan dat het oké was dat hij stopte en de tijd nam om een andere studie te kiezen. Maar dan moest hij wel werken. Hij deed klussen bij iemand hier in de buurt die een eigen bedrijf had. Daar kon hij het goed mee vinden.”Toch zat hij niet lekker in zijn vel, was veel weg, naar werk, naar vrienden. Hij liet bloed prikken bij de huisarts, maar daar kwam niks uit. „Hij was moe, sliep veel, dat was opvallend. Maar hij heeft tegen ons of tegen zijn vrienden nooit gezegd hoe hij zich van binnen voelde.”Uitgaansleven ontdekkenNa zijn break van een half jaar, besloot hij naar de ALO in Nijmegen te gaan. Hij bloeide op, ging geregeld uit en had veel vrienden bij de studie. „Hij zei toen ook: ‘Ach mam, ik heb nu een zo veel leuker leven’. Dat hoor ik ook van zijn studiemaatjes terug, hij was zo grappig en gevat. Was populair bij de meiden.”Hij was zo grappig en gevat. Was populair bij de meidenIn augustus 2022 ging Jis nog op vakantie met studievrienden, de eerste echte vakantie met een groep. „Daar genoot hij helemaal van, hij had het zo naar zijn zin daar in Bulgarije. Maar toch, toen hij weer thuis was, was hij weer veel moe. Lag lang in bed. Hij ging nog eens naar de huisarts om bloed te prikken. Daar bleek uiteindelijk dat hij een depressie had. Dat was op 10 oktober.”„De wachtlijst voor een psycholoog was groot, hij moest nog een maand wachten voor hulp. Dat vond hij heel lang. En terecht. Dat is het ook, als je zo in de knoop zit. We hebben het toen zelfs gehad over mijn zusje, die jaren geleden uit het leven is gestapt. Ik heb hem nooit gevraagd of hij dat ook wilde, maar nu denk ik: Had ik dat maar gevraagd.”Afscheid nemenAchteraf gezien nam Jis in de week voor zijn zelfgekozen dood afscheid van zoveel mogelijk mensen. Op zijn eigen manier. Hij sprak af met vrienden en vriendinnen, ging voetballen. Daar maakte hij nog een prachtige actie, die hem de bijnaam Chipper opleverde. Hij ging zelfs langs bij de varkens die in hun achtertuin liepen.Jessica: „Een paar dagen voor zijn overlijden zaten we nog samen op de bank met een kopje thee. Hij kwam bij me liggen, met z’n hoofd op mijn schoot. Misschien was dat zijn vorm van afscheid. Achteraf lazen we in de afscheidsbrieven die hij voor ons heeft geschreven, dat hij al eerder van plan was ermee te stoppen.”Voor hij ging, gaf hij een knuffel en kus en zei: ‘Houdoe hè’„Op de avond dat hij uit het leven stapte, vroeg hij na het eten of hij de auto mee mocht nemen. Hij wilde nog even naar een vriendinnetje. Voor hij ging, gaf hij een knuffel en kus en zei: ‘Houdoe he’.”„Ik zie hem nog steeds wegrijden van de oprit, het knipperlicht aan en langzaam uit het zicht verdwijnen. Hij heeft de auto in het bos geparkeerd en een briefje neergelegd voor de politie. Daarna is hij uit het leven gestapt.”

© Eveline van Elk„Ik vind het zo belangrijk om Jis’ verhaal te vertellen, omdat er een taboe rust op praten over zelfdoding. Soms staat er onder artikelen over zelfdoding dat ouders hun kinderen te soft opvoeden en te weinig aandacht geven. Maar: oordeel niet als je niet weet waar je over praat.”„Ik zou hem zo graag nog een keer knuffelen, zeggen dat ik van hem hou en trots op hem ben. Dat verlangen is zo groot. Hij wilde het leven wel, maar hij kon het niet aan door de ellende in zijn hoofd. Dat lazen we terug in zijn afscheidsbrief.”„Ik hoop dat ouders van wie het kind depressieve gevoelens heeft of op een andere manier mentaal in de knel zit, wél die vraag stellen over gedachten aan zelfdoding. Dat kan reddend zijn.”‌Lessen voor het levenJis is één van de 26 jongeren uit de Lessen voor het leven-campagne van het 113 fonds. Gemiddeld overlijdt elke maand een hele schoolklas door zelfdoding. Zelfdoding is de nummer één doodsoorzaak onder jongeren tot 30 jaar.In de Lessen voor het leven-campagne delen nabestaanden het verhaal van jongeren die zijn overleden door zelfdoding. Voor meer openheid en om de drempel naar hulp te verlagen. Jis’ moeder Jessica Verstraaten deed mee aan deze actie, om het taboe op mentale problemen en zelfdoding te doorbreken.