Eén op de drie carnavalsverenigingen heeft moeite met het vinden van vrijwilligers, blijkt uit onderzoek onder het RTL Nieuwspanel. Zo vinden velen het moeilijk om de nieuwe generatie warm te maken voor functies in de vereniging. Ook zorgt een toename aan regels bij de organisatie en bouw van praalwagens in veel gevallen voor extra kosten.

De komende dagen staan in een aantal delen van het land carnaval (of vastelaovond) centraal. Mooi uitgedost zullen honderdduizenden Nederlanders de straat op gaan om te kijken naar bijvoorbeeld een optocht met mooie praalwagens of de sleuteloverdracht van de stad of het dorp aan de ‘prins(es) carnaval’. Ook zullen velen feest vieren op het plein of in de kroeg. 

Tradities bewaken

Veel van deze activiteiten worden georganiseerd door carnavalsverenigingen. Eén op de tien carnavalsvierders is lid van zo’n vereniging. Naast de organisatie zijn zij ook verantwoordelijk voor de praalwagens op de optochten en maken veel verenigingen zelf muziek, bijvoorbeeld als carnavalsband of dweilorkest. 

Hiermee bewaken zij de tradities en brengen ze alle carnavalsvierders dichter bij elkaar, allemaal op vrijwillige basis. 

Echter, het vinden van deze vrijwilligers blijkt voor veel verenigingen vrij moeilijk. Volgens één op de drie leden worstelt hun carnavalsvereniging hiermee. Oudere verenigingsleden wijzen vaak met het vingertje naar ‘de jeugd’: “De ouderen vallen af en de jeugd heeft hier niet altijd zin in.” 

Sommigen geven aan dat het gewoonweg een grote verplichting is die ‘meer inhoudt dan alleen carnaval vieren vijf dagen’. “Je moet het willen, want er gaat veel tijd in zitten. Het is vanaf september gemiddeld 2 tot 3 keer in de week bouwen.”

Aantal optochten vermindert

Naast het vinden van vrijwilligers, blijken verenigingen financieel ook onder druk te staan. Eenderde heeft te weinig sponsoring en daarnaast hebben veel verenigingen momenteel te weinig geld om de vereniging draaiende te houden. 

Deze financiële problemen hangen volgens veel leden samen met ‘regeldruk’ vanuit de lokale overheid. Die wil dat verenigingen de praalwagens verzekeren, wat ‘heel veel geld kost dat een vereniging vaak niet heeft’. Een ander verenigingslid verwacht dat met deze regels het aantal optochten gaat verminderen, omdat het ‘financiële risico als organisatie te groot is’. 

Verenigingsleden ervaren dus veel hinder door de ‘regeldrang’ vanuit de lokale overheid. Maar van diezelfde lokale overheid krijgt de helft, naar eigen zeggen, te weinig steun. Zo loopt een verenigingslid tegen de bureaucratie: “Als je iets wil organiseren heb je met 7 tot 10 ambtenaren te maken, met ieder zijn eigen aandachtsgebied, en ieder moet zijn plasje erover doen en belangrijk gevonden worden. Daar sta je dan als vrijwilliger tegenover.” Anderen geven weer aan dat het verkrijgen van vergunningen voor de organisatie van de optocht steeds moeilijker wordt. 

De optochten bezorgen de organisatoren kopzorgen, terwijl het voor de bezoekers juist een van de hoogtepunten van dit weekend is. Dat is dan ook een van de weinige dingen waar carnavalsverenigingen géén tekort aan hebben: toeschouwers bij de carnavalsoptocht.

In het Brabantse Prinsenbeek staan tijdens carnaval behoorlijk wat tradities centraal. Om deze tradities voort te zetten, worden ze aan basisschoolkinderen geleerd in het Alaaf-project: