Het leven van Ward (17) en zijn familie veranderde in één klap door een tragisch ongeval waarbij zijn mama om het leven kwam. Voor het eerst sinds het drama doet Ward zijn verhaal. Met veel emotie spreekt hij over het verlies dat hun gezin diep heeft getroffen en over de onmetelijke leegte die zijn mama achterlaat. “Ze was het hart van ons gezin,” zegt hij. “Alles draaide rond haar warmte, haar zorg en haar kracht.”

Volgens Ward was zijn mama niet alleen een liefdevolle moeder, maar ook de stille motor van het gezin. Ze stond altijd klaar voor anderen en dacht zelden aan zichzelf. Vrienden en familie omschrijven haar als iemand die altijd luisterde, hielp en steun bood, zelfs wanneer ze het zelf moeilijk had. “Ze kon iedereen geruststellen,” vertelt Ward. “Als er spanningen waren, bracht zij rust. Als iemand verdrietig was, wist zij precies wat te zeggen.”

Het gezin had eerder al zware tijden doorgemaakt. Toen Wards papa kanker kreeg, stond zijn mama onverzettelijk aan zijn zijde. In een periode vol onzekerheid en angst was zij degene die het gezin bijeenhield. “Toen zijn papa kanker kreeg, was hij diegene die ons erdoor sleurde,” vertelt Ward, verwijzend naar de kracht en vastberadenheid binnen het gezin om samen te blijven vechten. Die moeilijke periode had hen als familie nog hechter gemaakt.Het onverwachte ongeval kwam dan ook als een verpletterende klap. Van het ene moment op het andere moesten Ward en zijn papa leren leven zonder haar aanwezigheid. “Je denkt altijd dat je nog tijd hebt,” zegt Ward. “Dat je nog zoveel kunt zeggen, zoveel kunt doen. En dan plots is die tijd er niet meer.” De dagen na het ongeval beschrijft hij als onwezenlijk, alsof alles in een waas gebeurde.

Toch probeert Ward, ondanks het immense verdriet, de herinnering aan zijn mama levend te houden. Hij haalt kracht uit de waarden die zij hem meegaf: doorzettingsvermogen, zorg voor elkaar en dankbaarheid voor kleine momenten. “Ze zou niet willen dat we opgeven,” zegt hij vastberaden. “Ze zou willen dat we verdergaan, hoe moeilijk het ook is.”Met zijn getuigenis hoopt Ward niet alleen zijn mama te eren, maar ook anderen moed te geven die een gelijkaardig verlies meemaken. “Praat erover,” besluit hij. “Blijf niet alleen met je verdriet. Dat is wat zij ook altijd zou hebben gezegd.”